Om de haverklap een bedenking: heeft men
m’n zorgelijke blik wel juist ingeschat?
En als de opluchting zich achteraf
als een ogenblik laat lezen,
geef ik dan de juiste fooi
of negeer ik de schaarste die men
doorgaans voor een nageslacht bewaart?
Ze zullen me nooit tegenspreken, ze lachen
al wat gehavend is bloot en wensen me:
goede reis, wetende dat als ik vertrokken ben,
er geen wereldreiziger is heengegaan.
Marrakesh – Essaouira
