L’ étranger #2

Er is een zekere orde, regels die bepalen dat
men vertrekt vooraleer het sein op groen springt
en dat een schoothond alleen gekooid
een niet-rokerszone mag betreden.
  
Als het moet wordt dit soort willekeur
met de hand op de wapenstok afgedwongen,
ook na zonsondergang, wanneer de gelovigen
  
na het zingen der sirenen, honger en dorst
mogen inruilen voor een uitgebreid festijn
en wij, arme christenhonden in de nacht,
geloof als een ziekte met ons meedragen.

Marrakesh
  

L’ étranger #1

Om de haverklap een bedenking: heeft men
m’n zorgelijke blik wel juist ingeschat?
En als de opluchting zich achteraf
als een ogenblik laat lezen,
  
geef ik dan de juiste fooi
of negeer ik de schaarste die men
doorgaans voor een nageslacht bewaart?
  
Ze zullen me nooit tegenspreken, ze lachen
al wat gehavend is bloot en wensen me:
goede reis, wetende dat als ik vertrokken ben,
er geen wereldreiziger is heengegaan.
  

Marrakesh – Essaouira