Laat ons even navelstaren,
mijmeren over zachte rondingen. Niet
over strakke curven die zich krullen
volgens de regels der goniometrie,
maar over weerloze glooiingen
die, als het even kon, niet aan
zichzelf herinnerd willen worden.
Gewenning is een flauw excuus om hen
niet met overgave te kneden, om hen
er niet van te overtuigen dat zij uit-
eindelijk de oorsprong van de wereld zijn.
-
« Start
Pagina’s
-
Categorieën
-
Archief
Eén commentaar
Een zeer mooi gedicht, wederom houd ik van de strakke vorm. en vooral de tweede strofe bekoort. en de laatste herkenbaar.