δ

En dit alles om haar vloed te weren;
wordt haar bodem verdicht
met trillende naalden
en bekleed met sluiers gruis,
 

waarop pijlers, zorgvuldig
bekist en gewapend
[de holle vorm met zand gevuld
 

tot brede basis en geheven kin],
die mist in noord en oost verdelen
als wachters om het tij te keren
met een eindeloos geduld.

  

  

Juweel

Ze toont zich rauw
en naakt, onverteerbaar
als bloem gemengd
met ranzige boter,

  

als een glijmiddel
met kruimels, waardoor
de huid verbrandt.

  

Getooid met breinaalden
om engelen te maken
toont ze zich, onverbloemd,
als een geschenk voor niemand.
 

  

Het Scheld

Haar loop bedriegt, trots
kneedt haar onderstroom het slib
waarop elke vraag genadeloos
op de klippen loopt,
 

hopend dat de getijden
niets zullen ontregelen
wat in haar bedding past. 
 

Naar het schijnt kijkt zij enkel om
uit nieuwsgierigheid,
ververst ze lakens
om kabbelend tot rust te komen.
 

  

Naspel

Er is altijd nog wel iets
te doen: een plooi glad te strijken,
een woord te schrappen, een zin
die niet klaar is voor het donker.

 
Of iets los te laten; een lijn
die lijf en leden volgt
tot ze onomkeerbaar raakt.

 
Ach, er is altijd nog wel iets
te doen, liefst heel dichtbij
en naakt, niets te verbergen
wat slaap onverteerbaar maakt.

 
 

Paren

Ik behandel hen met zachtheid

want ze vergalopperen zich,

hopend dat ‘t het leven loont

van wie hen zadelt.
 

Ik leg hen geen strobreed

in de weg, ‘k streel hun manen

totdat ze rustig worden.

Ik fluister hen de mooiste veulens toe

en laat ze steigeren. In mijn slaap

gaan nachtmerries eerder heen

dan dat ze afscheid nemen.
 

 

Aldus

Zo helder zien we ‘t zelden: eerder
toevallig, bij het buigen van het hoofd
wanneer we ontstemmig staren naar
wat voor onze voeten verloren loopt.
 

Dat, wat eigenlijk de gewoonste zaak
ter wereld is, wordt vanuit de hoogte,
als op een onduidelijke wegenkaart,
 

een toevluchtsoord van kleur en vorm;
een nest zonder jong, verplaatsbaar
tot in alle hoeken van de kamer. Of hoe
een broeder meer dan zorgen baart.
 
 

Kruim

Zo kwam de nacht over ons:
als versgebakken brood, als iets
dat we niet konden breken,
want te warm van woede.
   

Als een koppel stervende dieren,
elk op onze hoede, strooiden we
hongerige woorden in het rond.
 

Zo verscholen we onszelf
met een boos vertrouwen
in elkander, elk met schuim
en as om de mond.
 
 

ACH

(waarschuwing op een pakje tabak)

De wereld, laat deze wereld lijden aan de ziekte der geleerden: zij, die na de ontlasting de handen wassen in onschuld   en, als alles om zeep is wat bijverdienen met het grossieren in één of andere therapie.   Alleen de namen van grote rokers leven voort: ze vertrouwen op hun adem wijl hun longen weigeren het volmaakte na te praten.

Hoogste Tijd

Hoogste tijd om plaats te ruimen,
te vergeten wat men denkt
te zien en onderscheid te maken
tussen schaduw en een diepe slaap.